|
Asenso Village Story
Eenvoudig
gezegd, vaak was ik
eigenlijk benieuwd hoeveel van deze donaties daadwerkelijk bij
de echte ontvangers zou terecht komen. Vandaag, negen jaar
nadat wij aan de Filippijnen zijn teruggekomen en aangezien ik
deze brief schrijf vraag ik me af hoe ik sceptische mensen als mij kan overtuigen om aan
ons project te helpen en donaties te sturen. Uiteindelijk besloot ik
dat ik het gewoon ga vertellen zoals het is. Voor de
één, zal oorlog, misdaad of een mateloosheid verhaal deze ruimte
kunnen opnemen. En de hemel weet hoe de wereld door terroristen verhalen wordt geschud!
MAG FEEL-GOOD STORY NA LANG MUNA TAYO (Laat
mij u een goed gevoel verhaal vertellen) JUST TELL YOU A "FEEL-GOOD" STORY).
Rudy mijn oudere broer was
praktische joker. Ik kende hem goed omdat ik veelvuldig zijn slachtoffer was.
Zo herinner ik hem het beste.
Tijdens zijn schoolsdagen deed hij aan karate en hij was een goede
basketbalspeler. Ondanks zijn
gebrek aan echte hoogte hij kon vliegen, kon hij snel lopen!
Ik heb hem vaak naar de bal zien springen met alle plezier van
de toeschouwers.
Direkt na school ging ik naar
dorp om slechts vaarwel te zeggen om mijn eigen dromen
na te streven, en na tien jaar hoog vliegen voor onze
vlagdrager ben ik in Holland
(Nederland) beland waar ik een familie heb gebouwd. Van
afstand leerde ik dat Rudy net als ik, een beroep lgeleerd had. Al mijn
volgers waren leraren, van lager tot hoge school,
mijn vader was ook een een leraar toen hij nog leefde.
Als een onafhankelijk lid van de
Sanguniang Bayan (dorp's berader) Rudy was verantwoordelijk voor toerisme en sporten. Ik dacht, okey,
die vent wordt definitief serieus omdat sportzijn nemmer 1
was. Maar toerisme? Er was werkelijk niet veel in dit
kleine dorp te zoeken aan de voet van de berg. Er was zelfs
gee één pension om
toeristen te huisvesten, en een eenzaam filmhuis dat slechts
zwart &
witte films toonde was niet daar meer. Zij zeiden dat tijdens
de jaarjaren '50 het een progressief dorp was, dank aan de
aanwezigheid van de centrale suiker die veel van de mensen
zijn hoofdbron van levensonderhoud gaf. Maar met de verhuizing van
de suikermolen ging het slechter vanwege de lange afstanden
van de dorp naar de havens en andere faciliteiten..
Momenteel, waar een aantal dorpen nu steden zijn geworden blijft mijn kleine
dorp het zelfde behalve dat vele huizen die voorheen glanzend
uitzagen nu van klei en afgebroken verf voorzzien zijn. De jonge en
oude zijn nog in orde. De meese huizen zijn lang verlaten en
ziet er allemaal nu groenig uit.
Ondertussen, na 20 jaar
leven in Holland, mijn echtgenoot en ik besliste omdat het
bedrijf te verkopen en van
vroeg pensioen te genieten in de Filippijnen, terwijl wij nog de
capaciteit hadden om zonder enige doktor's hulp van het leven
te genieten. Een jaar voorafgaand, begonnen wij het idee aan
te snijden waarom onze dochter Maila, met ons mee zou
moeten komen om in Bacolod City (dit is rond een 1.5
uur van ons dorp). De waarheid was echter, dat wij geen
18-jarige dochter in Holland konden achter laten. Zelfs
niet wanneer zij zou schreeuwen voor al haar vrienden die
moest achter laten. Zeker niet als enig kind van een Filipijnse moeder!
Doei! Misschien na een paar jaren kon
zij terg gaan naar Holland als zij nog wilde (Goed,
natuurlijk vindt ze nieuwe vrienden in de Filippijnen en
hopelijk hier zou blijven in dien de tijd rijp is....?
In actuele termen, voor een
jaar bedelde wij en probeerde we haar om te kopen. Sommige dagen
geen ze akkoord
met het idee, maar er waren ook vele dagen dat ze haar
mening veranderde. De rest van het jaar waren slechts met veranderende stemmingen. Om
een zeer lang verhaal kort te maken, het was slechts toen het
vliegtuig dat ons aan definitief naar Manilla zou vliegen zijn
deuren sloot en ze haar
veiligheidsgordel had vastgemaakt dat wij definitief zuchtten.
Ik ben vaak benieuwd
geweest dat bij 18, in Holland, dat ze zou weigeren aan boord
te gaan en om politiehulp zou vragen.
Om Rudy opnieuw te zien, merkte op ik
dat hij een lichte hat aanval had gehad vertelde hij.. Hij
vroeg mijn echtgenoot om hem met het Glory Hill Project te helpen. Hij wilde het bestaande reuzekruis
ontwikkelen dat tijdens de jaren '50 die bovenop de berg
gebouwd werd om ons dorp te overzien. Het reuzekruis had zijn eigen
verhaal, dit keer, Rudy wilde het een trekking en
bedevaartaantrekkelijkheid attraktie bouwen aangezien het dorp
geen enkel belang om had om op te scheppen. Dit
zou een goed uitgangspunt zijn omdat het reeds daar was. Ik
leerde van Rudy's extreme moeilijkheden om het vinden van
financiële bronnen voor het project, en van het gebruik van
zelfs zijn povere inkomens in zijn wanhopige poging om het
project levend te houden aangezien hij dit de dorpslui beloofd
had.
Dit keer met de steun van mijn
echtgenoot, werd de Way of
the Cross naar het
Reuzekruis definitief beëindigd. Meer en meer mensen van
andere dorpen begonnen plaats te bezoeken. Zelfs
wanneer mijn echtgenoot andere plannen had, plaatste
hij deze voorlopig opzij door een kerk en pavilion naast het
reuzekruis te bouwen. De bouwmaterialen
werden gekocht, dit zou van het project eindigen. Dit
betekende ook dat een paar bomen gekapt zouden worden. Ondertussen, verslechterde de gezondheid van
Rudy. Één been werd afgesneden wegens diabetes. Maar toch met
trots zou hij zover per zijn rolstoel
gaan tot aan de voet van de berg. Maar alvorens de bouw kon beginnen,
teisterde een reeks
grondverschuivingen de naburige provincies DENR en
een verbod van bergbomen te kappen was gegeven. Het doodde
mijn broer's droom, een jaar of zo na deze definitieve tegenslag
stierf hij aan diabetescomplicaties.
Ik struikelde op het boek
stel en huilde voor zijn hartstocht en alle
frustraties die hij had. Als bescheiden lid van SB wilde hij iets bijdragen
aan zijn worstelende dorp
en een erfenis achter te laten die hij “impossible dream”
noemde. Nu, dat de droom in onze harten doorleefde
was voor mijn echtgenoot zeer gemakkelijk om te beslissen wat
hij met de bouwmaterialen zou moeten doen. Toch moest de droom
die hij had uitgesteld Rudy te helpen om huizen
voor armste de armen in dit dorp te bouwen. Nu hadden wij
de materialen om het project met te beginnen.
(Het
kan interessant zijn om op te merken dat mijn echtgenoot zijn naam van
zijn favoriete oom, VADER KEES KOELMAN, een MILLHILL priester die in
provincie Iloilo was toegewezen tijdens de jaren '50 en die
slechts naar Holland terugging van het dopen en als peetvader van zijn
neef. Hij stierf ongeveer vijf jaar later en werd in zijn parochie
Oton, Iloilo begraven. Een andere oom, ook een missionary-priester die
in Afrika werd toegewezen en een tante, missionary non in Indonesië
zijn nu beide in pensioen in Holland).
Mijn echtgenoot nam het
initiatief om de stadsambtenaren te raadplegen en hoorde dat de gemeente een perceel land had bezeten,
dat negen hectaren alles bij elkaar groot was en door het vorige
beleid voor later opnieuw voor de "armsten der armen"
gebruikt zou kunnen worden. Het gebied lag er lange
tijd nutteloos bij, wachtend op sponsors. Zittende Burgemeester Renato
Malabor stemde in met het idee. Tot slot was er een
vergadering tussen mijn echtgenoot en gemeente.
Rudy, je had een droom die je een
"onmogelijke droom" noemde. Je zult blij zijn te weten dat
namens je zwager Kees die een droom zoals jou had, je favoriete
nicht Maila Ciarra, beter bekend als ALIYA PARCS die
schonk vijf van de aanvankelijke twintig huizen en met een
campagne voor meer, je zoon BARRY JOHN (BJ) die
nooit klaagde en zijn tijd aan dit project bleef wijden, in geheugen
bieden wij jou het dorp ASENSO VILLAGE aan. JE PLANTTE
HET ZAAD. Laat jouw geest ons begeleiden.
|
